Overige  

Hof Den Haag 23 oktober 2026, IEF [nummer], ECLI:NL:GHDHA:2026:3200 ([gemeenteraadslid] tegen [ondernemer]). In deze zaak tussen [het gemeenteraadslid] en [de ondernemer] staat de vraag centraal of een Rotterdams gemeenteraadslid onrechtmatig heeft gehandeld door zich in de media kritisch uit te laten over een ondernemer die een attractiepark exploiteert. Het gemeenteraadslid heeft de ondernemer tijdens een radio-interview onder meer een ‘spijkerharde speculant’ genoemd en gesuggereerd dat hij vooral uit zou zijn op financieel gewin. Daarnaast heeft hij in een YouTube-interview gesteld dat de ondernemer politieke partijen heeft proberen om te kopen door donaties te doen om hun stemgedrag te beïnvloeden. De ondernemer stelt dat deze uitlatingen zijn eer en goede naam aantasten en vordert rectificatie. De voorzieningenrechter heeft deze vordering gedeeltelijk toegewezen en het gemeenteraadslid verplicht een rectificatie op Instagram en LinkedIn te plaatsen.

Rb. Noord-Holland 3 november 2026, IEF 24017; ECLI:NL:RBNHO:2026:14975 (de vrouw tegen de man). In deze zaak staat de botsing centraal tussen het recht van een moeder op eerbiediging van haar persoonlijke levenssfeer, eer en goede naam (artikel 8 EVRM) en het recht van de vader op vrijheid van meningsuiting (artikel 10 EVRM). Partijen hebben een relatie gehad en hebben samen het ouderlijk gezag over hun twee kinderen. De vrouw is “momfluencer” waarmee ze als influencer inkomsten verdient met betaalde samenwerkingen waarin ook de kinderen voorkomen. Tijdens de relatie had de man daar geen bezwaar tegen. Na de breuk verzette hij zich en wilde hij voor iedere samenwerking apart toestemming geven. Hij plaatste online berichten waarin hij de vrouw ervan beschuldigde de kinderen als verdienmodel te gebruiken, deelde privécommunicatie en benaderde ongeveer negen opdrachtgevers van de vrouw. Hij dreigde daarbij met juridische stappen. De vrouw vorderde, samengevat, verwijdering van de publicaties, een verbod om haar zonder feitelijke grondslag te beschuldigen en om haar opdrachtgevers te benaderen, en een rectificatie. Zij baseerde dit op artikel 8 EVRM en stelde dat een geschil over het gezamenlijk gezag volgens artikel 1:253a BW aan de rechter moet worden voorgelegd. De man stelde dat de kinderen een eigen mening hebben en dat hij alleen hun privacy wilde beschermen. 

Rb. Amsterdam 23 juli 2025, IEF 24013; ECLI:NL:RBAMS:2025:11560 ([eiser 1] tegen [gedaagde]). De rechtbank oordeelt in twee samenhangende verzetprocedures over de naburige rechten op de muziekcatalogus van een Noorse zangeres en over beschuldigingen van fraude en oplichting binnen de muziekindustrie. In zaak A stelt een muziekexploitatiemaatschappij ([eiser 1]) dat een voormalig producent van de zangeres ([gedaagde]) sinds 2018 zonder toestemming inbreuk maakt op haar naburige rechten door de muziekcatalogus via onder meer YouTube en Spotify te exploiteren. Ook verwijt zij hem dat hij tegenover derden betwist dat de rechten bij haar berusten. Volgens de maatschappij zijn de rechten via verschillende overeenkomsten uiteindelijk aan haar overgedragen. De producent betwist echter de rechtsgeldigheid van deze overdrachten. De rechtbank stelt voorop dat op grond van artikel 9 Wet op de naburige rechten voor de overdracht van deze rechten een daartoe bestemde akte vereist is. De maatschappij moet daarom aantonen dat de rechten via een rechtsgeldige keten van overdrachten (chain of title) bij haar terecht zijn gekomen. De producent heeft gemotiveerd betwist dat Target Music Group (TMG) de rechten in september 2009 rechtsgeldig aan de rechtsvoorgangers van de maatschappij heeft overgedragen. Hij wijst onder meer op aanwijzingen dat een andere onderneming eerder 50% van de rechten had verkregen, het bestaan van twee versies van de overdrachtsovereenkomst, vragen over de authenticiteit van handtekeningen en de voortgezette exploitatie door TMG na de gestelde overdracht. De maatschappij heeft deze bezwaren onvoldoende weerlegd. Volgens de rechtbank bestaan daardoor ernstige vragen over de authenticiteit van de akte van 28 september 2009 en de rechtsgeldigheid van de gestelde overdracht. Omdat deze schakel in de rechtenketen onvoldoende is onderbouwd, is niet komen vast te staan dat de maatschappij rechthebbende is op de naburige rechten. De rechtbank vernietigt het eerdere verstekvonnis en wijst alle vorderingen in zaak A af, waaronder de gevorderde exploitatie- en uitlatingenverboden en schadevergoeding. De maatschappij wordt veroordeeld tot betaling van € 14.455,22 aan proceskosten op grond van artikel 1019h Rv.

Rb. Amsterdam 28 oktober 2026, IEF 24012; ECLI:NL:RBAMS:2026:10613 ([eiser] tegen gedaagden). De rechtbank oordeelt dat de voormalige manager en advocaat van een rapper, die tevens via zijn eigen vennootschap muziekactiviteiten exploiteert, niet onrechtmatig hebben gehandeld bij de uitbetaling van een managementvergoeding over een distributieovereenkomst met Sony Music Entertainment Netherlands B.V. De rapper werkte vanaf 2013 tot februari 2023 samen met zijn manager en diens vennootschap Performer Matters B.V. (PM). Op 1 oktober 2021 sloot hij een exclusieve distributieovereenkomst met Sony, op grond waarvan hij bij het voldoen aan verschillende voorwaarden in totaal € 3 miljoen zou ontvangen. Sony betaalde aanvankelijk € 1 miljoen aan Stichting Performer Matters, waarvan € 450.000, overeenkomend met 15% van de totale bruto-contractwaarde, aan PM werd overgemaakt. Volgens de rapper hadden de betrokken gedaagden hun zorgplicht geschonden door dit bedrag zonder zijn toestemming en medeweten uit te betalen. Hij stelde dat de managementvergoeding moest worden berekend op basis van de netto-opbrengsten in plaats van de bruto-contractwaarde en dat er sprake was van belangenverstrengeling bij de stichting. De rapper vorderde daarom primair hoofdelijke betaling van € 340.500 aan schadevergoeding. De rechtbank overweegt dat een verschil van mening over de uitleg van een overeenkomst op zichzelf geen onrechtmatige daad of schending van de zorgplicht oplevert. Ook als de overeenkomst onjuist zou zijn uitgelegd, is voor aansprakelijkheid meer nodig. Uit eerdere overeenkomsten met onder meer Talpa en RTL blijkt dat PM steeds direct na het sluiten van een overeenkomst 15% van de bruto contractwaarde ontving, ook wanneer betalingen in termijnen plaatsvonden. Niet is gebleken dat bij de Sony-deal van deze werkwijze is afgeweken, dat voorafgaande toestemming van de rapper voor de uitbetaling vereist was of dat sprake was van belangenverstrengeling. De rechtbank wijst de primaire vordering daarom af.

Rb. Amsterdam 21 oktober 2026, IEF 23995; RB 4180; IT 5635; ECLI:NL:RBAMS:2026:10630 (SOMI tegen X Corp c.s.). In deze zaak tussen Stichting Onderzoek Marktinformatie (SOMI) en X Corp, staat de ontvankelijkheid van SOMI in een collectieve actie namens ongeveer acht miljoen Nederlandse gebruikers van X (voorheen Twitter) centraal. SOMI stelt dat [gedaagden] met de inrichting, exploitatie en beveiliging van het platform de grondrechten van gebruikers schenden. De verwijten hebben onder meer betrekking op datalekken, ongeoorloofde microtargeting en haatzaaiende berichten. SOMI vordert dat [gedaagden] deze praktijken beëindigen en de schade van gebruikers vergoeden. In een eerder tussenvonnis heeft de rechtbank geoordeeld dat SOMI aan vrijwel alle ontvankelijkheidseisen van de Wet afwikkeling massaschade in collectieve actie (WAMCA) voldoet. Alleen de financiële middelen en de zeggenschap over de collectieve vordering moesten nader worden onderbouwd. De rechtbank stelt voorop dat het middelenvereiste van artikel 3:305a lid 2 onder c BW slechts marginaal hoeft te worden getoetst. Een belangenorganisatie moet aannemelijk maken dat zij over voldoende middelen beschikt of kan beschikken om de procedure te voeren. De rechter hoeft daarbij niet diepgaand te onderzoeken of de organisatie de gehele procedure kan financieren en hoeft evenmin vooraf zekerheid te verkrijgen over de financiering van een eventueel hoger beroep of cassatie. Ook is geen zelfstandig onderzoek vereist naar de kapitaalkrachtigheid en solvabiliteit van de externe procesfinancier.

Rb. Limburg 22 oktober 2026, IEF 23989; IEFbe 5633; ECLI:NL:RBLIM:2026:11057 ([ex-werknemer] tegen [de N.V.]). In deze zaak tussen [ex-werknemer] en [N.V.] staat de vraag centraal of het maken en verspreiden van pornografische deepfake-afbeeldingen van onder meer (oud-)collega's een ontslag op staande voet en ontbinding van de arbeidsovereenkomst rechtvaardigt. [ex-werknemer] heeft tijdens zijn dienstverband bij een eerdere werkgever zonder toestemming gezichten van bestaande personen digitaal op pornografische afbeeldingen geplaatst en deze op een openbare website gepubliceerd. Onder de slachtoffers bevinden zich meerdere voormalige collega's, van wie één inmiddels bij zijn nieuwe werkgever [N.V.] werkzaam is. Bij zijn indiensttreding heeft [ex-werknemer] deze gedragingen en zijn eerdere aanhouding door de politie verzwegen, ondanks een door hem ondertekende integriteitsverklaring. Nadat de werkgever van de deepfakes op de hoogte raakt en aanwijzingen ontvangt dat [ex-werknemer] mogelijk opnieuw bij de verspreiding van dergelijke afbeeldingen betrokken is, wordt hij op staande voet ontslagen. De kantonrechter oordeelt dat onvoldoende vaststaat dat [ex-werknemer] na zijn eerdere aanhouding is doorgegaan met het vervaardigen en verspreiden van deepfakes. Hoewel er aanwijzingen zijn voor betrokkenheid bij een nieuw account, is nader onderzoek nodig om dit met voldoende zekerheid vast te stellen. Omdat ontslag op staande voet een uiterste middel is en de werkgever de werknemer al op non-actief had gesteld, houdt het ontslag geen stand.

Rb. Zeeland-West-Brabant 21 oktober 2026, IEF 23974; ECLI:NL:RBZWB:2026:10255 ([persoon 1] en [bedrijf 1] tegen [persoon 2]). In deze zaak trad een artiestenmanager jarenlang op als agente voor een cabaretier/acteur en een onderneming van een voice-actor/radio-dj. Aanvankelijk factureerden de artiesten hun vergoedingen (gages) rechtstreeks, maar later werd overgegaan op een systeem waarin de manager verzamelfacturen stuurde inclusief haar agency fee. De artiesten zouden periodiek een factuur sturen voor hun deel van de vergoedingen. Nadat de manager langere tijd onbereikbaar bleef, werd de samenwerking beëindigd. De artiesten stuurden eindafrekeningen op basis van opgevraagde klantfacturen, maar de manager betaalde niet, waarna een bodemprocedure en conservatoir beslag volgden. In reconventie vorderde de manager op haar beurt betaling voor talloze niet eerder in rekening gebrachte PR-kosten, productiekosten en overige werkzaamheden. 

Rb. Den Haag 6 oktober 2026, IEF 23962; ECLI:NL:RBDHA:2026:30813 (Bondis tegen PostNL) Het geschil vloeit voort uit de overname van postbezorger Sandd door PostNL in 2019 en de daaropvolgende discussie over de tarieven voor de bezorging van tijdschriften. Bondis stelt dat PostNL mogelijk ongelijke tarieven en kortingen hanteert voor vergelijkbare intermediairs, in strijd met eerder gemaakte afspraken over non-discriminatoire tarieven. Bondis verzoekt drie medewerkers van PostNL als getuigen te horen om duidelijkheid te verkrijgen over het daadwerkelijk gehanteerde tariefbeleid, waaronder kortingen, commissies en ingroeiregelingen. PostNL verzet zich hiertegen en stelt onder meer dat haar beleid al voldoende bekend is, dat Bondis onvoldoende belang heeft bij het verhoor en dat het verzoek neerkomt op een verkapt hoger beroep tegen een eerdere uitspraak over inzage in documenten.

Rb. Amsterdam 15 oktober 2026, IEF 23958; RB 4176; ECLI:NL:RBAMS:2026:9897 (Lawbooks tegen Athena). De voorzieningenrechter van de rechtbank Amsterdam heeft de vorderingen van Lawbooks tegen AthenaStudies wegens vermeende misleidende handelspraktijken via WhatsAppgroepen afgewezen. Beide ondernemingen bieden commerciële studieondersteuning aan en maken voor hun marketing gebruik van WhatsAppgroepen voor studenten. Volgens Lawbooks maakt Athena gebruik van verhulde reclame, gefingeerde studentenprofielen en gescripte gesprekken waarin haar eigen diensten worden aangeprezen en die van Lawbooks in een negatief daglicht worden gesteld. De Reclame Code Commissie had AthenaStudies in 2024 al aangesproken op misleidende reclame via WhatsAppgroepen. 

Rb. Amsterdam 20 oktober 2025, IEF 23941; IT 5611; ECLI:NL:RBAMS:2025:11555 ([eiser] tegen De Telegraaf). De Telegraaf publiceert een artikel over een man waarin onder meer wordt gesteld dat hij langdurig een kat-en-muisspel met politie en justitie heeft gespeeld, over veel geld beschikt, slim en manipulatief is en contacten op hoog niveau heeft op Malta. De man stelt dat de publicatie meerdere feitelijke onjuistheden bevat, subjectief en suggestief is en in strijd is met de onschuldpresumptie. Volgens hem heeft het artikel bovendien mede geleid tot zijn plaatsing op een Afdeling Intensief Toezicht (AIT) en op de lijst van gedetineerden met een vlucht- of maatschappelijk risico (GVM-lijst), met de status 'hoog'. Hij vordert primair verwijdering van de publicatie en subsidiair rectificatie, op straffe van een dwangsom. Daarnaast vordert hij een verklaring voor recht dat De Telegraaf onrechtmatig jegens hem heeft gehandeld. De Telegraaf voert verweer en stelt onder meer dat zij zonder voorafgaande waarschuwing is gedagvaard.