DOSSIERS
Alle dossiers

Proceskostenveroordeling (bijzondere uitspraken)  

IEF 24026

Amerikaanse partijen hoeven geen proceskostenzekerheid te stellen in geschil over bedrijfsgeheimen

Rechtbank Amsterdam 30 sep 2026, IEF 24026; ECLI:NL:RBAMS:2026:9245 (Lumetallix tegen Gedaagden), https://www.ie-forum.nl/artikelen/amerikaanse-partijen-hoeven-geen-proceskostenzekerheid-te-stellen-in-geschil-over-bedrijfsgeheimen

Rb. Amsterdam 30 september 2026, IEF 24026; ECLI:NL:RBAMS:2026:9245 (Lumetallix tegen Gedaagden). De rechtbank heeft in een internationaal geschil over bedrijfsgeheimen, een geheimhoudingsovereenkomst en vermeende auteurs- en octrooirechten geoordeeld dat drie Amerikaanse procespartijen geen zekerheid hoeven te stellen voor de proceskosten. Lumetallix, een Nederlandse onderneming die een looddetectiekit heeft ontwikkeld en een internationale octrooiaanvraag heeft ingediend, is verwikkeld in een geschil met het Amerikaanse Spirochaete Research Labs, Fluorospec en een betrokken natuurlijke persoon over het gebruik van vertrouwelijke informatie en de verkoop van concurrerende looddetectieproducten. Lumetallix vordert onder meer staking van het gestelde onrechtmatige gebruik en de openbaarmaking van bedrijfsgeheimen, het uit de handel nemen en vernietigen van producten en schadevergoeding wegens de gestelde schending van een geheimhoudingsovereenkomst (NDA). De Amerikaanse partijen vorderen in reconventie onder meer staking en rectificatie van het volgens hen onrechtmatig inroepen van vermeende auteurs- en octrooirechten door Lumetallix, alsmede schadevergoeding wegens een gestelde schending van de NDA. De rechtbank onderzoekt of zij internationaal bevoegd is, nu de NDA waarop Lumetallix zich beroept een exclusieve forumkeuze voor de Nederlandse rechter bevat, maar volgens de Amerikaanse partijen is gesloten met Lumetallix B.V. en niet met de procederende Lumetallix Holding B.V. De rechtbank constateert dat onduidelijk is of beide namen dezelfde rechtspersoon betreffen en houdt haar beslissing over de bevoegdheid daarom aan. Voor de beoordeling van de incidentele vordering tot zekerheidstelling gaat zij uit van haar bevoegdheid. Lumetallix vordert op grond van artikel 224 lid 1 Rv dat de Amerikaanse partijen € 45.000 zekerheid stellen voor een eventuele proceskostenveroordeling. De rechtbank wijst deze vordering af vanwege de uitzondering op de verplichting tot zekerheidstelling die voortvloeit uit artikel 5 van het Protocol bij het Verdrag van vriendschap, handel en scheepvaart tussen Nederland en de Verenigde Staten van 27 maart 1956. Lumetallix wordt veroordeeld in de proceskosten van het incident, begroot op € 1.479.

IEF 24024

Brits bedrijf hoeft na Brexit geen zekerheid te stellen voor proceskosten in IE-zaak

Rechtbank Den Haag 14 okt 2026, IEF 24024; ECLI:NL:RBDHA:2026:32594 (NPD c.s. tegen Amazon c.s.), https://www.ie-forum.nl/artikelen/brits-bedrijf-hoeft-na-brexit-geen-zekerheid-te-stellen-voor-proceskosten-in-ie-zaak

Rb. Den Haag 14 oktober 2026, IEF 24024; ECLI:NL:RBDHA:2026:32594 (NPD c.s. tegen Amazon c.s.). De rechtbank heeft in een incident geoordeeld dat de in het VK gevestigde NPD Partnership Ltd. geen zekerheid hoeft te stellen voor de proceskosten in een procedure tegen verschillende Amazon-vennootschappen. In de hoofdzaak stellen NPD Partnership en NPD Toys B.V. in liquidatie (NPD c.s.) dat Amazon door de verhandeling van bepaalde spellen inbreuk maakt op hun intellectuele eigendomsrechten, althans onrechtmatig handelt. Zij vorderen onder meer een verklaring voor recht, een inbreukverbod, maatregelen om verdere inbreuken via het platform te voorkomen, opgave van de omvang van de verhandeling, winstafdracht, schadevergoeding en vernietiging van de resterende voorraad. Amazon heeft vóór alle weren op grond van artikel 224 Rv gevorderd dat NPD Partnership een onherroepelijke bankgarantie van € 100.290 stelt ter zekerheid van een mogelijke proceskostenveroordeling in de procedure en in hoger beroep. NPD c.s. heeft zich hiertegen verweerd en aangevoerd dat NPD Partnership op grond van artikel III van het Aanvullend Verdrag tussen Nederland en het Verenigd Koninkrijk betreffende rechtsgedingen van 17 november 1967 is vrijgesteld van de verplichting tot zekerheidstelling.

IEF 23868

A-G: kosten van EUIPO-nietigheidsprocedure vallen volgens bijzondere kostenregeling

HvJ EU 24 sep 2026, IEF 23868; ECLI:EU:C:2026:792 (Suzhou Anri Child Products), https://www.ie-forum.nl/artikelen/a-g-kosten-van-euipo-nietigheidsprocedure-vallen-volgens-bijzondere-kostenregeling

Conclusie AG HvJ EU 24 september 2026, IEF 23868; IEFbe 4319; ECLI:EU:C:2026:792 (Suzhou Anri Child Products). In zaak C-573/25 staat de vraag centraal of advocatenkosten die zijn gemaakt in nietigheidsprocedures bij het EUIPO kunnen worden betrokken bij de kostenbegroting van een afzonderlijke nationale procedure over een voorlopige maatregel. Cybex had bij het Landgericht Düsseldorf een voorlopige maatregel verkregen waarmee Suzhou werd verboden haar S63-kinderwagen in Duitsland aan te bieden, daarvoor reclame te maken, deze op de markt te brengen, in te voeren, uit te voeren of voor die doeleinden in bezit te hebben wegens gestelde inbreuk op twee ingeschreven Gemeenschapsmodellen van Cybex. Die maatregel werd later opgeheven. Cybex stelde hoger beroep in, maar trok dat vervolgens in, waarna zij in de kosten van de nationale procedure werd verwezen. Het Landgericht Düsseldorf begrootte die kosten op € 8.748,04. Parallel daaraan had Suzhou bij het EUIPO twee nietigheidsprocedures tegen de modellen van Cybex ingesteld. Suzhou wilde de daarmee gemoeide advocatenkosten eveneens in de nationale kostenbegroting betrekken, waardoor zij uitkwam op € 100.966,77. A-G Campos Sánchez-Bordona adviseert het Hof de hierover gestelde zevende tot en met negende prejudiciële vraag niet-ontvankelijk te verklaren. Omdat de EUIPO-procedures nog aanhangig zijn, staat nog niet vast welke partij daarin in het gelijk of ongelijk zal worden gesteld en dus evenmin wie de daar gemaakte kosten moet dragen. Bovendien heeft het hoofdgeding bij de Duitse rechter betrekking op de kosten van de nationale procedure over de voorlopige maatregel en niet op de afzonderlijke nietigheidsprocedures bij het EUIPO. Volgens de A-G zijn de betreffende prejudiciële vragen daarom niet relevant voor de beslechting van het hoofdgeding.

IEF 23838

Rb. Den Haag: geen herstel proceskostenveroordeling voor niet gevorderde btw in IE-kort geding

Rechtbank Den Haag 21 aug 2026, IEF 23838; ECLI:NL:RBDHA:2026:24085 ([eiseres] tegen CPD en [gedaagde]), https://www.ie-forum.nl/artikelen/rb-den-haag-geen-herstel-proceskostenveroordeling-voor-niet-gevorderde-btw-in-ie-kort-geding

Rb. Den Haag 21 augustus 2026, IEF 23838; ECLI:NL:RBDHA:2026:24085 ([eiseres] tegen CPD en [gedaagde]). De voorzieningenrechter wijst een verzoek af om een eerder vonnis te verbeteren op grond van artikel 31 lid 1 Rv. In het oorspronkelijke kortgedingvonnis waren de proceskosten in een IE-zaak vastgesteld aan de hand van de Indicatietarieven in IE-zaken, waarbij voor beide gedaagden € 18.000 aan salaris advocaat was begroot, exclusief btw. De gedaagden verzochten vervolgens om toevoeging van de btw, omdat die opslag volgens hen abusievelijk niet in het dictum was opgenomen. Volgens de voorzieningenrechter is echter geen sprake van een kennelijke rekenfout, schrijffout of andere kennelijke fout die zich voor eenvoudig herstel leent. Van zo’n fout is alleen sprake wanneer direct duidelijk is dat een vergissing is gemaakt.

IEF 23747

Werkelijke advocaatkosten toegewezen na overdracht domeinnaam tijdens kort geding

Rechtbank Limburg 14 jul 2026, IEF 23747; ECLI:NL:RBLIM:2026:6960 ([eiseres] tegen [gedaagde]), https://www.ie-forum.nl/artikelen/werkelijke-advocaatkosten-toegewezen-na-overdracht-domeinnaam-tijdens-kort-geding

Rb. Limburg 14 juli 2026, IEF 23747; IT 5434; ECLI:NL:RBLIM:2026:6960 ([eiseres] tegen [gedaagde]). In deze zaak oordeelt de voorzieningenrechter over de proceskosten nadat [eiseres] haar oorspronkelijke inhoudelijke vorderingen heeft ingetrokken. [gedaagde] is de voormalige partner van [eiseres] en heeft in het verleden werkzaamheden verricht ten behoeve van de onderneming van [eiseres], waaronder het bouwen en beheren van haar website. [gedaagde] heeft op enig moment de feitelijke controle over de domeinnaam, website, hostingomgeving en zakelijke e-mailomgeving van [eiseres] naar zich toe getrokken, [eiseres] de toegang daartoe ontzegd en vervolgens haar website offline gehaald. [eiseres] vordert oorspronkelijk, naast vergoeding van de werkelijk gemaakte proceskosten, onder meer dat [gedaagde] wordt bevolen de controle over en toegang tot de domeinnaam, website, hostingomgeving en zakelijke e-mailomgeving aan haar terug te geven en de daarvoor noodzakelijke medewerking te verlenen, op straffe van een dwangsom. Nadat de procedure aanhangig is gemaakt, herstelt [gedaagde] op 28 juni 2026 de toegang tot de zakelijke mailbox en zet hij de website weer online. Op 29 juni 2026 draagt hij ook de domeinnaam aan [eiseres] over. [eiseres] trekt daarop haar inhoudelijke vorderingen in, zodat uitsluitend haar vordering tot vergoeding van de werkelijk gemaakte proceskosten resteert. [gedaagde] verschijnt niet in de procedure.

IEF 23749

Sky veroordeeld in proceskosten na intrekking oppositie

Gerecht EU (voorheen GvEA) 21 jul 2026, IEF 23749; ECLI:EU:T:2026:482 (Sky tegen EUIPO), https://www.ie-forum.nl/artikelen/sky-veroordeeld-in-proceskosten-na-intrekking-oppositie

Gerecht EU 21 juli 2026, IEF 23749; IEFbe 4277; ECLI:EU:T:2026:482 (Sky tegen EUIPO). In deze beschikking oordeelt de Eerste kamer van het Gerecht EU dat Sky wordt veroordeeld in de kosten in de procedure tegen EUIPO. Sky had beroep ingesteld tot nietigverklaring van een beslissing van de Tweede kamer van beroep van het EUIPO van 27 april 2022. Tijdens de procedure trok Sky haar oppositie tegen de inschrijving van het betrokken merk in. Hierdoor raakte het beroep zonder voorwerp en hoefde het Gerecht niet langer uitspraak te doen. Op grond van artikel 137 van het Reglement voor de procesvoering veroordeelt het Gerecht Sky in alle proceskosten.

IEF 23748

Walsall Conduits veroordeeld in proceskosten na intrekking beroep

Gerecht EU (voorheen GvEA) 22 jul 2026, IEF 23748; ECLI:EU:T:2026:486 (Walsall Conduits tegen EUIPO), https://www.ie-forum.nl/artikelen/walsall-conduits-veroordeeld-in-proceskosten-na-intrekking-beroep

Gerecht EU 22 juli 2026, IEF 23748; IEFbe 4276; ECLI:EU:T:2026:486 (Walsall Conduits tegen EUIPO). In deze beschikking beveelt de president van de zesde kamer van het Gerecht EU de doorhaling van zaak T-73/22 en veroordeelt hij Walsall Conduits Ltd in de proceskosten. Walsall Conduits had beroep ingesteld tot nietigverklaring van een beslissing van de Eerste kamer van beroep van het EUIPO van 22 november 2021. Tijdens de procedure liet Walsall Conduits het Gerecht weten dat zij haar beroep wilde intrekken en verzocht zij dat het EUIPO zijn eigen kosten zou dragen. Het EUIPO maakte geen bezwaar tegen de intrekking, maar verzocht Walsall Conduits haar eigen kosten te laten dragen. Het Gerecht overweegt dat uit het dossier niet blijkt van gedragingen van het EUIPO die rechtvaardigen dat het EUIPO in de kosten wordt veroordeeld. Op grond van artikel 136, leden 1 en 2, van het Reglement voor de procesvoering wordt de zaak daarom doorgehaald en wordt Walsall Conduits veroordeeld in de proceskosten.

IEF 23627

Rb. Amsterdam: klantenbestand kwalificeert als bedrijfsgeheim

Rechtbank Amsterdam 11 jun 2026, IEF 23627; ECLI:NL:RBAMS:2026:5976 ((TMU tegen [gedaagde])), https://www.ie-forum.nl/artikelen/rb-amsterdam-klantenbestand-kwalificeert-als-bedrijfsgeheim

Rb. Amsterdam 11 juni 2026, IEF 23627; IT 5312; ECLI:NL:RBAMS:2026:5976 (TMU tegen [gedaagde]). In deze zaak tussen TMU en [gedaagde] staat de vraag centraal of [gedaagde] onrechtmatig heeft gehandeld door een klantenbestand van TMU te gebruiken voor eigen marketingactiviteiten. De voorzieningenrechter oordeelt dat het klantenbestand van TMU een bedrijfsgeheim vormt en dat [gedaagde] door het zonder toestemming gebruiken van dat bestand onrechtmatig heeft gehandeld op grond van onder meer artikel 6:162 BW en de Wet bescherming bedrijfsgeheimen (Wbb). [gedaagde] wordt bevolen ieder verder gebruik van het klantenbestand te staken en opgave te doen van de met het bestand verrichte marketingactiviteiten en de daarmee behaalde omzet en winst. TMU is actief op het gebied van handelseducatie en financiële markten en verkoopt cursussen over handelen op de financiële markt. [gedaagde] exploiteert een concurrerende onderneming. Partijen hadden sinds 2022 zowel een zakelijke als persoonlijke relatie. In april 2026 verstuurde [gedaagde] vanaf zijn eigen e-mailadres een commerciële e-mail aan een groot aantal adressen die onderdeel bleken te zijn van het klantenbestand van TMU. In die e-mail presenteerde hij zich als de "mentor van uw mentor" en maakte hij reclame voor zijn eigen diensten. Daarnaast plaatste hij een vergelijkbaar bericht op Telegram. Van de 66 adressen waarvan TMU meldingen ontving, kwamen er 64 voor in haar klantenbestand. Elf ontvangers verklaarden bovendien dat zij het betreffende e-mailadres uitsluitend gebruikten voor hun account bij TMU. Volgens TMU had een voormalig opdrachtnemer eind 2025 een grote hoeveelheid vertrouwelijke bedrijfsinformatie ontvreemd, waaronder het klantenbestand. TMU stelde dat [gedaagde] daarmee onrechtmatig handelde en tevens in strijd met de Wet bescherming bedrijfsgeheimen (Wbb) en de regels over vergelijkende reclame. [gedaagde] voerde aan dat hij het adressenbestand anoniem had ontvangen via een link, er niet voor had betaald en niet wist van wie het afkomstig was. Nadat hij de e-mails had verzonden, zou hij het bestand weer hebben verwijderd. De voorzieningenrechter overweegt dat [gedaagde] onder deze omstandigheden had moeten begrijpen dat een dergelijk klantenbestand economische waarde vertegenwoordigt. Als actief handelaar op een concurrerende markt ontving hij zonder tegenprestatie een omvangrijk adressenbestand. Door dat bestand zonder enige controle voor eigen commerciële doeleinden te gebruiken, heeft hij willens en wetens het risico aanvaard dat hij inbreuk maakte op rechten van derden. Dat handelen is voorshands onrechtmatig. Daarbij weegt mee dat [gedaagde] de e-mail zelf heeft opgesteld en daarin expliciet verwees naar [naam 1] van TMU, die hij persoonlijk kende. Verder acht de voorzieningenrechter voldoende aannemelijk dat TMU geen toestemming heeft gegeven voor verspreiding van haar klantenbestand, dat het bestand aanzienlijke economische waarde vertegenwoordigt en bovendien het voornaamste bedrijfsdebiet van TMU vormt. Daarom wordt het gevorderde verbod op verdere verkrijging, openbaarmaking en gebruik van het klantenbestand toegewezen, waaraan een dwangsom wordt verbonden van € 20.000 per dag met een maximum van € 500.000

IEF 23579

Verbetervonnis in IE-verstekzaak: proceskosten alsnog begroot op grond van artikel 1019h Rv

Rechtbank Den Haag 8 apr 2026, IEF 23579; ECLI:NL:RBDHA:2026:12265 (Volkswagen tegen [gedaagde]), https://www.ie-forum.nl/artikelen/verbetervonnis-in-ie-verstekzaak-proceskosten-alsnog-begroot-op-grond-van-artikel-1019h-rv

Rb. Den Haag 8 april 2026, IEF 23579; ECLI:NL:RBDHA:2026:12265 (Volkswagen tegen [gedaagde]. De Rechtbank Den Haag wijst het verzoek van Volkswagen tot verbetering van een eerder, op 11 februari 2026 gewezen verstekvonnis toe. Volkswagen had aangevoerd dat sprake was van een kennelijke fout in de zin van artikel 31 Rv, omdat de rechtbank in het oorspronkelijke vonnis had overwogen dat de gevorderde proceskosten niet waren gespecificeerd, terwijl die specificatie wel degelijk in de dagvaarding was opgenomen. De rechtbank volgt Volkswagen daarin. Nu gedaagde niet in het geding was verschenen, beslist de rechtbank op het verzoek zonder nader bericht aan gedaagde. Volgens de rechtbank is sprake van een kennelijke fout die zich voor eenvoudig herstel leent: in het oorspronkelijke vonnis werd voor de feiten van het geding verwezen naar de dagvaarding, en uit de aan dat vonnis gehechte dagvaarding blijkt dat Volkswagen haar proceskosten onder randnummer 6.1 had opgegeven en gespecificeerd.

IEF 23573

Uitspraak ingezonden door Sabin Tigu & Evianne Roos, Ploum.

Modelinbreuk via dropshipping: rb. Den Haag passeert verweren over art. 21 Rv en misbruik van procesrecht

Rechtbank Den Haag 13 mei 2026, IEF 23573; C/09/690949 ((Graypants tegen Gedaagde)), https://www.ie-forum.nl/artikelen/modelinbreuk-via-dropshipping-rb-den-haag-passeert-verweren-over-art-21-rv-en-misbruik-van-procesrecht

Rb. Den Haag 13 mei 2026, IEF 23573; C/09/690949 (Graypants tegen [gedaagde]). In deze zaak tussen Graypants en [gedaagde] (handelend onder de naam handelsnaam) staat de vraag centraal of het aanbieden van een LED-tafellamp via een dropshipwebsite inbreuk maakt op het Uniemodel van Graypants en, in het verlengde daarvan, of Graypants nog belang heeft bij haar vorderingen nadat de vermeende inbreuk al was gestaakt en een onthoudingsverklaring was afgegeven. Graypants is houder van een geregistreerd Uniemodel voor de zogeheten Wick-lamp. [gedaagde] exploiteert een webshop waarop onder meer de “Olyx – Moderne LED tafellamp” werd aangeboden. Volgens Graypants wekt dit product dezelfde algemene indruk als haar Wick-model. Na sommatie heeft [gedaagde] het product van de website verwijderd. Partijen hebben vervolgens onderhandeld over een minnelijke regeling, waarbij Graypants onder meer een onthoudingsverklaring en vergoeding van juridische kosten verlangde. [gedaagde] weigerde die kosten te betalen, maar stuurde uiteindelijk wel een, beperkter, ondertekende onthoudingsverklaring waarin hij expliciet erkent inbreuk te hebben gemaakt en toezegt iedere verdere inbreuk te staken, op straffe van een boete. Omdat geen overeenstemming werd bereikt over de kosten, startte Graypants een bodemprocedure waarin zij onder meer een stakingsbevel, opgave van verkoopgegevens, rectificatie, schadevergoeding en een volledige proceskostenveroordeling vordert. [gedaagde] voert als kernverweer dat Graypants geen belang meer heeft bij haar vorderingen, nu de inbreuk al is gestaakt en grotendeels aan de verlangde maatregelen is voldaan. Volgens hem is de procedure uitsluitend ingesteld om een proceskostenveroordeling te verkrijgen, hetgeen strijd zou opleveren met artikel 21 Rv en neerkomt op misbruik van procesrecht. De rechtbank stelt voorop dat, gelet op de door [gedaagde] ondertekende onthoudingsverklaring, tussen partijen vaststaat dat sprake is van inbreuk op het Wick-model. De daarin opgenomen erkenning van de modelrechten en de inbreuk daarop, alsmede de toezegging om deze te staken, maken dat dit punt geen nadere inhoudelijke beoordeling meer vergt. Eventuele nietigheidsverweren tegen het model blijven buiten beschouwing, nu geen reconventionele nietigheidsvordering is ingesteld en de geldigheid van het model daarom wordt verondersteld. Het verweer dat Graypants geen belang meer heeft bij haar vorderingen wordt verworpen.