HvJ EU: uitzonderingen op etiketteringseisen bij parallelimport geneesmiddelen mogelijk
Hof van Justitie EU 19 november 2026, IEF 24047; LS&R 2519; IEFbe 4412; ECLI:EU:C:2026:996 (Waisrinter). In deze zaak tussen R. SpA en de Bondsrepubliek Duitsland, met A. AG als betrokken partij, staat de vraag centraal of bij de parallelimport van geneesmiddelen voor menselijk gebruik kan worden afgeweken van Europese etiketteringsvoorschriften. Het geschil betreft een geneesmiddel voor de behandeling van gevorderde prostaatkanker, dat vanuit andere EU-lidstaten naar Duitsland wordt geïmporteerd. R. SpA is houder van de handelsvergunning voor het referentiegeneesmiddel in Duitsland. De Duitse geneesmiddelenautoriteit heeft de parallelimportvergunning van A. AG verlengd en daarbij toegestaan dat bepaalde verplichte vermeldingen op de primaire verpakking achterwege blijven of niet in het Duits worden aangebracht. De reden hiervoor is dat het openen van de verzegelde verpakkingen om de injectiespuiten opnieuw te etiketteren de stabiliteit van het geneesmiddel kan aantasten. R. SpA betwist deze beslissing en stelt dat de etiketteringsvoorschriften niet correct zijn toegepast.
Het Hof van Justitie oordeelt dat de etiketteringsvoorschriften van de artikelen 54, 55 lid 3 en 63 leden 1 en 3 van Richtlijn 2001/83/EG ook gelden voor parallel geïmporteerde geneesmiddelen. Het feit dat voor dergelijke geneesmiddelen een bijzondere toelatingsprocedure geldt, betekent niet dat zij zijn vrijgesteld van de voorschriften die de veiligheid van patiënten moeten waarborgen.Vervolgens verduidelijkt het Hof wanneer sprake is van een geneesmiddel dat niet bestemd is om rechtstreeks aan de patiënt te worden verstrekt, zoals bedoeld in artikel 63 lid 3 van de richtlijn. Doorslaggevend is niet of het geneesmiddel uitsluitend op recept verkrijgbaar is, maar of de patiënt het zelfstandig veilig kan gebruiken. Wanneer voor de toediening een bijzondere handeling of toezicht door een zorgverlener of zorginstelling noodzakelijk is, kan het geneesmiddel onder deze uitzondering vallen. Daarnaast oordeelt het Hof dat artikel 63 lid 3 rechtstreekse werking heeft voor zover deze bepaling nationale autoriteiten de bevoegdheid verleent om over verzoeken tot vrijstelling van etiketteringsverplichtingen te beslissen. Lidstaten moeten deze mogelijkheid in hun nationale regelgeving waarborgen. Bij de beoordeling van een verzoek om vrijstelling van de taalvereisten moet de bevoegde autoriteit de bescherming van de volksgezondheid afwegen tegen het belang van het vrije verkeer van geneesmiddelen. Een vrijstelling is slechts mogelijk wanneer volledige vertaling van de etikettering en bijsluiter, gelet op de concrete omstandigheden, niet noodzakelijk is ter bescherming van de volksgezondheid. Het Hof beantwoordt hiermee de prejudiciële vragen van het Bundesverwaltungsgericht. Het is aan de Duitse rechter om de rechtmatigheid van de verleende vrijstelling met inachtneming van deze uitleg te beoordelen.