Gerecht EU 14 januari 2026, IEF 23215; ECLI:EU:T:2026:10 (Lisa Leone, Giorgio Leone, Leone & Leone OG tegen EUIPO en Incom). Verzoekers (Lisa Leone, Giorgio Leone, Leone & Leone OG) verzochten in 2022 bij de Cancellation Division van het EUIPO om nietigverklaring van het Uniemerk ‘Leone’, ingeschreven voor roomijs en diverse ijsproducten. Volgens de verzoekers hadden zij een bestaand recht volgens Nationaal Oostenrijks recht. De verzoekers stelden dat zij volgens het Oostenrijkse recht eerder rechten hadden op de naam Leone, omdat het hun familienaam is, die zij gebruiken in hun bedrijfsactiviteiten, en omdat de naam Leone op hun ijssalons en producten wordt gebruikt. De vordering tot nietigverklaring werd ingediend op grond van artikel 60, lid 2, onder a) van verordening (EU) 2017/1001, in combinatie met Oostenrijkse wettelijke regelingen, namelijk § 43 van het Allgemeine bürgerliche Gesetzbuch, § 9 van het Gesetz gegen den unlauteren Wettbewerb en § 12 van het Markenschutzgesetz. De Cancellation Division wees op 9 maart 2023 de vordering tot nietigverklaring af, waarna de kamer van beroep bij beslissing van 27 november 2024 die afwijzing bevestigde. De kamer van beroep oordeelde dat de door verzoekers aangevoerde rechten niet onder het in artikel 60, lid 2, onder a), genoemde “recht op de naam” vielen, maar eerder onder artikel 60, lid 1, onder c), dat ziet op niet‑ingeschreven merken en andere tekens die in het economische verkeer worden gebruikt om waren of diensten aan te duiden en de commerciële herkomst te waarborgen. Volgens de kamer van beroep maakten verzoekers met name aanspraak op bescherming tegen misleiding van het relevante publiek omtrent de commerciële herkomst, zodat de naam “Leone” in hun gebruik fungeerde als commercieel identificatiemiddel en niet als naam ter identificatie van een persoon. Verzoekers hebben tegen deze beslissing beroep ingesteld het gerecht van de EU.

Conclusie AG HvJ 15 januari 2026, IEF 23216; IEFbe 4084; C-788/24 (Anne Frank Fonds/Anne Frank Stichting e.a.). In deze prejudiciële zaak vraagt de Hoge Raad der Nederlanden om uitleg van art. 3 lid 1 Infosoc-richtlijn (2001/29/EG) in een geschil tussen het Anne Frank Fonds en de Anne Frank Stichting, de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen en de Vereniging voor Onderzoek en Ontsluiting van Historische Teksten. Verweersters publiceerden online een Nederlandstalige wetenschappelijke editie van de manuscripten van Anne Frank vanuit landen waar het auteursrecht is vervallen, terwijl bepaalde versies in Nederland nog beschermd zijn. Zij pasten “state-of-the-art” geoblocking toe, waardoor toegang vanuit Nederland wordt geblokkeerd, en hanteerden daarnaast een waarschuwings- en verklaringssysteem voor gebruikers. Het Fonds stelde dat toch sprake is van een mededeling aan het publiek in Nederland, omdat toegang via VPN mogelijk blijft. De Hoge Raad legde drie vragen voor: (1) of een online publicatie alleen een mededeling aan het publiek in een bepaald land kan zijn indien zij op dat publiek is gericht; (2) of sprake is van een mededeling aan het publiek in een beschermde lidstaat wanneer toegang slechts mogelijk is door geoblocking via VPN te omzeilen, en welke rol aanvullende maatregelen daarbij spelen; en (3) wie de mededeling verricht indien omzeiling toch tot een mededeling leidt.

Daan Breuking, 16 januari 2026.

In the summer of 2024, my colleague Kim de Bonth and I wrote an article (in Dutch) discussing the protection of AI-generated output where no human creative input was involved. We concluded that such output would not qualify for copyright protection as it lacks human creativity. This was a hot topic at the time – and remains one today. While we excluded copyright protection, we argued that design law does not require human involvement or creativity to provide protection. This suggests that AI-generated output could still benefit from design protection.

To test this theory in practice, we filed an EU design application for a fully AI-generated plate featuring Lady Justice:

Rb. Den Haag 7 januari 2026, IEF 23213; ECLI:NL:RBDHA:2026:337 (Triple A tegen [gedaagde]). De rechtbank oordeelt dat [gedaagde] inbreuk heeft gemaakt op meerdere Uniemerken van Triple A Finance door het importeren, aanbieden en verkopen van namaak Satisfyer-producten via onder meer bol.com, zijn eigen website en andere online platforms. Vast staat dat de aangeboden producten identiek waren aan de ingeschreven merken en werden gebruikt voor dezelfde waren, zonder toestemming van de merkhouder. Daarmee is voldaan aan de voorwaarden van artikel 9 lid 2 onder a UMVo. De rechtbank acht van belang dat sprake was van structurele en bewuste handel in namaakproducten, blijkend uit testaankopen, in beslag genomen goederen, inkoopfacturen via Alibaba en interne communicatie met leveranciers. Triple A Finance is als merkhouder vorderingsgerechtigd; de vorderingen van Triple A Marketing worden afgewezen. De rechtbank legt een EU-wijd inbreukverbod op, beveelt rectificatie, vernietiging van nog aanwezige namaakproducten en verbindt daaraan een dwangsom.

Bas Kist, 13 januari 2026. 

Ach ach, wat zijn we toch preuts in Europa. Nu krijgt zelfs het nieuwe, tamelijk brave snoepmerk Touch Your Boobs geen merkregistratie. Volgens het Europese merkenbureau is het merk in strijd met de goede zeden. En dat terwijl de aanvrager nog zulke goede bedoelingen had.

Over een week is het zo ver: ons seminar Auteursrecht & Collectief Beheer in de Burcht van Berlage. Er zijn nog enkele plekken beschikbaar. 

Rb. Rotterdam 14 januari 2026, IEF 23209; RB 3955; IT 5073; ECLI:NL:RBROT:2026:171 (Epic tegen de ACM). De rechtbank oordeelt dat de Autoriteit Consument & Markt (ACM) terecht een boete van in totaal € 1.125.000 en een bindende aanwijzing heeft opgelegd aan Epic Games International S.à.r.l. wegens overtredingen van de Wet handhaving consumentenbescherming (Whc) in de spelmodus Fortnite Battle Royale. De rechtbank volgt de ACM in haar oordeel dat Epic kinderen door reclame-uitingen in de game rechtstreeks heeft aangezet tot het doen van aankopen. Daarbij gaat het zowel om het gebruikte taalgebruik (zoals knoppen met teksten als “Buy”, “Get it now” en “Grab it”) als om de vormgeving, waarbij koopknoppen opvallend en voorgeselecteerd waren en alternatieven minder zichtbaar. Dat spelers nog vervolgstappen moesten zetten voordat een aankoop definitief werd, doet volgens de rechtbank niet af aan het rechtstreeks aanzetten tot kopen. Ook is niet relevant of de aankoop daadwerkelijk is gedaan.

Rb. Rotterdam 10 november 2025, IEF 23208; IT 5072; ECLI:NL:RBROT:2025:15253 (De Veiligheidsgroup tegen [eiser]). De voorzieningenrechter oordeelt in kort geding dat tussen De Veiligheidsgroup B.V. en [eiser] een overeenkomst van opdracht tot stand is gekomen als bedoeld in artikel 7:400 BW. [eiser] had zich verbonden tot het (mede) ontwikkelen van een IT-werkproces en -infrastructuur, waaronder een website en digitale leeromgeving, tegen een vergoeding met een totale waarde van € 37.390. De overeenkomst is geëindigd voordat de opdracht was voltooid. Vaststaat dat [eiser] de werkzaamheden niet heeft afgerond en dat De Veiligheidsgroup de vergoeding nog niet had betaald. In de procedure vordert De Veiligheidsgroup onder meer overdracht van het technisch fundament van de website, terwijl [eiser] betaling van het volledige bedrag vordert.

Rb. Amsterdam 4 december 2025, IEF 23207; ECLI:NL:RBAMS:2025:9492 (Videma tegen Bastion Hotels). De kantonrechter oordeelt dat de afzonderlijke Bastion-hotels de door Stichting Videma gefactureerde licentievergoeding over 2023 niet binnen de gestelde betalingstermijnen hebben voldaan. Videma verleent licenties voor de vertoning en doorgifte van televisieprogramma’s en filmwerken en hanteert daarbij licentievoorwaarden waarin is bepaald dat bij niet-tijdige betaling het netto-tarief vervalt en het hogere bruto-tarief verschuldigd wordt. De kantonrechter kwalificeert het verschil tussen het netto- en bruto-tarief niet als een korting, maar als een boete die is gesteld op te late betaling. Vaststaat dat Bastion Holding namens de hotels pas circa twee weken na de door Videma gestelde termijn heeft betaald en dat de licentievoorwaarden van toepassing zijn op de rechtsverhouding tussen partijen.

Rb. Den Haag 24 december 2025, IEF 23205; LS&R 2335; ECLI:NL:RBDHA:2025:25422 ([partij A] tegen [partij B]). [Partij A] is veredelaar, teler en verkoper van planten en snijheesters in de volle grond, waaronder diverse astrantia- en astilbe-rassen. [Partij B] drijft een handelskwekerij in planten en snijbloemen en houdt zich bezig met de teelt en verkoop van stekken, planten en bloemen. Vanaf het begin van deze eeuw zijn deze partijen gaan samenwerken en hebben afspraken neergelegd in een licentieovereenkomst. Hierin gaf [partij A] aan [partij B] een exclusieve licentie om een moederbestand op te bouwen en te onderhouden en om de rassen van [partij A] (hierna: de Rassen) te produceren en te verhandelen aan kwekers binnen een bepaald territorium. Op 15 oktober 2022 heeft [partij A] bij e-mail de licentieovereenkomst buitengerechtelijk ontbonden, omdat [partij A] stelde dat [partij B] niet voldeed aan zijn betalingsverplichtingen en niet-tijdig de cijfers voor de royaltyberekening aanleverde. Volgens [partij A] bedroeg zijn vordering op dat moment € 284.688,08. Volgens [partij B] voldeed hij wel aan al zijn verplichtingen en heeft de ontbinding geen effect gehad waardoor de licentie in stand is gebleven. [Partij B] is hierna doorgegaan met de verkoop van de Rassen.