Auteursrecht op witte schoenzool onvoldoende aannemelijk gemaakt
Rb. Midden-Nederland 4 november 2026, IEF 24028; ECLI:NL:RBMNE:2026:7886 ([eiseres] tegen [handelsnaam]). De voorzieningenrechter heeft in kort geding geoordeeld dat onvoldoende aannemelijk is gemaakt dat de witte schoenzool uit de white sole collection van een Italiaanse onderneming auteursrechtelijk wordt beschermd. De onderneming stelt dat zij de zool tussen 2002 en 2005 voor het eerst heeft gebruikt en dat een Nederlandse schoenenverkoper met de verkoop van schoenen met een vergelijkbare zool inbreuk maakt op haar auteursrecht. Zij vordert daarom staking van de verkoop en bijbehorende nevenvoorzieningen. De schoenenverkoper betwist dat op de zool auteursrecht rust. Hoewel tussen partijen niet in geschil is dat de zolen sterk op elkaar lijken, overweegt de voorzieningenrechter dat deze gelijkenis op zichzelf onvoldoende is om auteursrechtinbreuk aan te nemen. Daarvoor moet eerst aannemelijk zijn dat de witte zool auteursrechtelijke bescherming geniet. Op grond van artikel 5 van de Berner Conventie beoordeelt de voorzieningenrechter deze vraag naar Nederlands recht, aangezien Nederland het land is waar bescherming wordt ingeroepen. Onder verwijzing naar het arrest Mio/Konektra (HvJ EU 4 december 2025, IEF 23142; ECLI:EU:C:2025:941, C-580/23 en C-795/23) overweegt de voorzieningenrechter dat voor auteursrechtelijke bescherming van toegepaste kunst niet voldoende is dat de ontwerper vrije keuzes heeft gemaakt. Het moet gaan om vrije en creatieve keuzes waarmee de persoonlijkheid van de maker tot uitdrukking komt doordat het voorwerp een uniek aspect krijgt.