Dossiers

Rb. Amsterdam 23 juli 2025, IEF 24013; ECLI:NL:RBAMS:2025:11560 ([eiser 1] tegen [gedaagde]). De rechtbank oordeelt in twee samenhangende verzetprocedures over de naburige rechten op de muziekcatalogus van een Noorse zangeres en over beschuldigingen van fraude en oplichting binnen de muziekindustrie. In zaak A stelt een muziekexploitatiemaatschappij ([eiser 1]) dat een voormalig producent van de zangeres ([gedaagde]) sinds 2018 zonder toestemming inbreuk maakt op haar naburige rechten door de muziekcatalogus via onder meer YouTube en Spotify te exploiteren. Ook verwijt zij hem dat hij tegenover derden betwist dat de rechten bij haar berusten. Volgens de maatschappij zijn de rechten via verschillende overeenkomsten uiteindelijk aan haar overgedragen. De producent betwist echter de rechtsgeldigheid van deze overdrachten. De rechtbank stelt voorop dat op grond van artikel 9 Wet op de naburige rechten voor de overdracht van deze rechten een daartoe bestemde akte vereist is. De maatschappij moet daarom aantonen dat de rechten via een rechtsgeldige keten van overdrachten (chain of title) bij haar terecht zijn gekomen. De producent heeft gemotiveerd betwist dat Target Music Group (TMG) de rechten in september 2009 rechtsgeldig aan de rechtsvoorgangers van de maatschappij heeft overgedragen. Hij wijst onder meer op aanwijzingen dat een andere onderneming eerder 50% van de rechten had verkregen, het bestaan van twee versies van de overdrachtsovereenkomst, vragen over de authenticiteit van handtekeningen en de voortgezette exploitatie door TMG na de gestelde overdracht. De maatschappij heeft deze bezwaren onvoldoende weerlegd. Volgens de rechtbank bestaan daardoor ernstige vragen over de authenticiteit van de akte van 28 september 2009 en de rechtsgeldigheid van de gestelde overdracht. Omdat deze schakel in de rechtenketen onvoldoende is onderbouwd, is niet komen vast te staan dat de maatschappij rechthebbende is op de naburige rechten. De rechtbank vernietigt het eerdere verstekvonnis en wijst alle vorderingen in zaak A af, waaronder de gevorderde exploitatie- en uitlatingenverboden en schadevergoeding. De maatschappij wordt veroordeeld tot betaling van € 14.455,22 aan proceskosten op grond van artikel 1019h Rv.

UPC CoA 12 oktober 2026, IEF 24008; IEFbe 4393; UPC-CoA-146/2026, UPC-CoA-147/2026 en UPC-CoA-148/2026 (Promosome tegen BioNTech). In deze zaak tussen Promosome en BioNTech staat de vraag centraal of een hoge werkdruk en schoolvakanties aanleiding vormen om de termijn voor het indienen van de gronden van hoger beroep te verlengen. Het geschil betreft octrooi EP 2 401 365. Promosome en The Scripps Research Institute hebben hoger beroep ingesteld tegen een beslissing van de Lokale Divisie München van 7 juli 2026 en verzoeken op grond van Rule 9.3(a) van de RoP om verlenging van de termijn voor het indienen van hun beroepsgronden met één maand, van 9 november tot 9 december 2026. Promosome en The Scripps Research Institute voeren aan dat sprake is van uitzonderlijke omstandigheden vanwege de bijzonder hoge werkdruk van hun procesvertegenwoordiger. Deze bestaat onder meer uit verschillende termijnen in andere procedures en mondelinge behandelingen die een inhoudelijke voorbereiding vereisen. Daarnaast wijzen zij erop dat de voorbereidingstermijn volledig samenvalt met de Beierse zomerschoolvakantie en gedeeltelijk met de herfstvakantie. Volgens hen zou de gevraagde verlenging geen nadelige gevolgen hebben voor een efficiënt verloop van de procedure of voor de belangen van BioNTech en Pfizer. Beide verweerdersgroepen verzetten zich tegen het verzoek en stellen dat de aangevoerde omstandigheden voorzienbaar waren en door een passende werkverdeling hadden kunnen worden opgevangen.

Hof Arnhem-Leeuwarden 13 oktober 2026, IEF 24010; zaaknr. 200.343.317 (Top-Line c.s. tegen SVHH). Het hof bekrachtigt het vonnis van de Rechtbank Gelderland van 20 maart 2024 [IEF 21979] in een geschil tussen meubelontwerper Simhon en meubelproducent Top-Line A/S enerzijds en SVHH Products B.V., handelend onder de naam EasySofa, anderzijds. Top-Line c.s. stellen dat de door SVHH geproduceerde en verhandelde Capoli-bank inbreuk maakt op het auteursrecht op de Michelin-bank. De rechtbank had geoordeeld dat de Michelin-bank auteursrechtelijk beschermd is, maar dat de Capoli-bank daarop geen inbreuk maakt en evenmin sprake is van slaafse nabootsing. Het hof laat in het midden of de Michelin-bank auteursrechtelijk beschermd is. Daarbij overweegt het hof dat de door Top-Line c.s. aangevoerde triviale vormgevingselementen, ook in combinatie met andere elementen, niet bijdragen aan de oorspronkelijkheid van de Michelin-bank. Of de overige aangevoerde elementen, afzonderlijk of gezamenlijk, auteursrechtelijke bescherming rechtvaardigen, laat het hof in het midden. Onder verwijzing naar het arrest Mio en Kontektra van het Hof van Justitie van 4 december 2025 overweegt het hof dat voor auteursrechtinbreuk vereist is dat oorspronkelijke creatieve elementen van het beschermde werk op herkenbare wijze zijn overgenomen in het beweerdelijk inbreukmakende voorwerp. Een overeenkomende algemene totaalindruk is daarbij niet relevant. Volgens het hof zijn de door Top-Line c.s. gestelde oorspronkelijke creatieve elementen niet op herkenbare wijze overgenomen in de Capoli-bank. Met name de positionering en bolligheid van de kussenelementen (padding) verschillen aanzienlijk. Waar de Michelin-bank wordt gekenmerkt door bolle, pofvormige elementen, heeft de Capoli-bank een strakkere, meer rechtlijnige vormgeving. Ook de vormgeving van de armleuningen verschilt. Het hof concludeert daarom dat er geen sprake is van auteursrechtinbreuk.

De Wet open overheid (Woo) moet de transparantie van het openbaar bestuur bevorderen. Voor journalisten vormt de wet een belangrijk instrument om overheidsinformatie te verkrijgen en het handelen van bestuursorganen te controleren. Maar in de praktijk blijkt de uitvoering niet altijd eenvoudig.

Bestuursorganen worden geconfronteerd met omvangrijke verzoeken, beperkte capaciteit en de noodzaak om verschillende belangen tegen elkaar af te wegen. Voor journalisten kunnen lange behandeltermijnen, gedeeltelijke openbaarmaking en juridische procedures het verkrijgen van actuele informatie bemoeilijken. Daarmee ontstaat een spanningsveld tussen de uitvoerbaarheid van de Woo en het belang van een goed geïnformeerd publiek.

In hoeverre biedt de huidige wetgeving voldoende waarborgen voor effectieve journalistieke controle? Deze en andere vragen beantwoorden we tijdens het Nationaal Mediarechtcongres op donderdag 19 november. Dit bespreken we in een panel met

• Elisabeth Pietermaat (Pels Rijcken)
• Tim Staal (SPOON/Investico) en
• Hester van Rossum-ten Cate (Adviescollege Openbaarheid en Informatiehuishouding) 

Vanuit hun verschillende perspectieven gaan we hierover in discussie. De middag staat onder leiding van Remy Chavannes (Brinkhof). Er zijn op dit moment nog enkele plekken beschikbaar. 

Rb. Den Haag 6 augustus 2025, IEF 24011; ECLI:NL:RBDHA:2025:14792 (Hikvision c.s. tegen Jaggs). De rechtbank oordeelt dat Jaggs Alarm B.V. (Jaggs), een wederverkoper van beveiligings- en videobewakingsproducten, inbreuk maakt op de merk- en handelsnaamrechten van Hikvision door het gebruik van de domeinnaam ‘hikvision-alarm-system.com’ en verschillende aanduidingen op haar website. Partijen zijn op 1 januari 2020 een handelsrelatie aangegaan in het kader van het Dealer Partner Program. Volgens Hikvision c.s. wekt Jaggs ten onrechte de indruk dat zij een officiële distributeur of partner is. Hoewel onduidelijk is of en gedurende welke periode Jaggs toestemming had voor het merkgebruik, stelt de rechtbank vast dat deze toestemming in ieder geval vanaf 13 oktober 2021 ontbrak. Onder verwijzing naar het arrest BMW/Deenik overweegt de rechtbank dat een wederverkoper merken mag gebruiken om de verkoop van originele producten aan te kondigen, mits daarmee niet de indruk wordt gewekt dat een commerciële band met de merkhouder bestaat. Of een dergelijke indruk wordt gewekt, moet worden beoordeeld aan de hand van alle relevante omstandigheden. Het enkele gebruik van het merk in een domeinnaam is daarvoor onvoldoende. In dit geval vormt ‘Hikvision’ het dominerende en onderscheidende bestanddeel van de domeinnaam. In combinatie met aanduidingen als ‘official Hikvision partner’ en ‘gespecialiseerde Hikvision verkoper’ op de website wordt ten onrechte de indruk gewekt dat Jaggs een commerciële relatie met Hikvision c.s. onderhoudt. Jaggs heeft onvoldoende duidelijk gemaakt dat zij een zelfstandige onderneming is. Hierdoor wordt afbreuk gedaan aan de herkomstfunctie van de merken en is sprake van merkinbreuk in de zin van artikel 9 lid 2 onder a en/of b UMVo en artikel 2.20 lid 2 onder a en/of b BVIE. Daarnaast kwalificeert het gebruik van de domeinnaam als handelsnaamgebruik, omdat Jaggs deze mede gebruikt als naam waaronder zij haar webwinkel exploiteert. Gelet op het verwarringsgevaar tussen de ondernemingen en over de herkomst van de aangeboden producten is eveneens sprake van inbreuk op de artikelen 5 en 5a Handelsnaamwet.

Ruim drie jaar na de start van het Unified Patent Court (UPC) krijgt de Europese octrooirechtspraak steeds meer vorm. Dit biedt steeds meer aanknopingspunten voor de octrooirechtelijke praktijk. 

Tijdens Actualiteiten Octrooirecht op dinsdag 8 december bespreken Bart van den Broek (rechter bij het UPC Court of Appeal) en Willem Hoyng ("Unfiltered") de belangrijkste Nederlandse octrooirechtelijke uitspraken en circa tachtig uitspraken van het UPC Court of Appeal van na 1 juli 2026.

Aan de hand van onder meer Guardant/Sophia, Fujifilm/Kodak en Emboline/Aortic bespreken zij de ontwikkelingen in de rechtspraak en de gevolgen daarvan voor de octrooirechtelijke praktijk.

Tot 15 november bestelt u deze opleiding met € 50 korting. 

De roep om strengere regels voor het gebruik van sociale media door minderjarigen neemt toe. In verschillende Europese landen wordt gesproken over minimumleeftijden en beperkingen voor toegang tot onlineplatforms. Ook op Europees niveau staat de bescherming van minderjarigen hoog op de agenda. Op 17 september 2026 presenteerde de Europese Commissie het voorstel voor de EU KIDS Act, dat onder meer voorziet in een minimumleeftijd van 15 jaar voor het zelfstandig aanmaken van een socialemedia-account.

Een minimumleeftijd voor sociale media roept verschillende juridische vragen op.

Bijvoorbeeld over hoe een toegangsverbod zich tot de vrijheid van informatie en de rechten van minderjarigen verhoud, of welke verplichtingen aan platforms kunnen worden opgelegd. Bovendien is het de vraag hoe de leeftijd van gebruikers betrouwbaar kan worden vastgesteld zonder hun privacy onevenredig aan te tasten.

Daarnaast speelt de vraag waar de grens tussen sociale media en andere mediadiensten ligt. Waarom zou het eindeloos bekijken van korte video's op een sociaal platform anders moeten worden gereguleerd dan het achter elkaar bekijken van afleveringen op een streamingdienst?

Tijdens het Nationaal Mediarechtcongres op donderdag 19 november staat de regulering van mediagebruik door minderjarigen centraal in een paneldiscussie met

• Alderik Oosthoek (Commissariaat voor de Media)
• Julia van Best (Europese Commissie)
• Monique van Oers (ACM) en
• Dorien Verhulst (Brinkhof).

Het panel bespreekt de juridische en praktische gevolgen van een mogelijke minimumleeftijd, de rol van toezichthouders en de verhouding tussen kinderbescherming, privacy en de vrijheid van informatie. Dit doen ze onder leiding van Remy Chavannes (Brinkhof). Er zijn op dit moment nog plekken beschikbaar. 

Foto: Monique Shaw

In para. 84-92 of his recent opinion in the Like Company case Advocate General Szpunar goes along with the narrative of the AI-industry that ‘memorisation’ is ‘a glitch’, ‘incidental’ and the result of ‘overfitting’. ‘Memorisation’ is the phenomenon that generative AI systems ‘store’ or ‘copy’ works, as they are able to ‘regurgitate’ large chunks of copyrighted works or almost identical copies of such works. According to the Advocate General this phenomenon is something ‘incidental’ that can be mitigated by ‘guardrails’ , and should therefore not be considered a copyright infringement for which the AI-system is liable, as long as the operator takes ‘appropriate measures that can be expected from a reasonably diligent operator in its situation’.

Rb. Amsterdam 28 oktober 2026, IEF 24012; ECLI:NL:RBAMS:2026:10613 ([eiser] tegen gedaagden). De rechtbank oordeelt dat de voormalige manager en advocaat van een rapper, die tevens via zijn eigen vennootschap muziekactiviteiten exploiteert, niet onrechtmatig hebben gehandeld bij de uitbetaling van een managementvergoeding over een distributieovereenkomst met Sony Music Entertainment Netherlands B.V. De rapper werkte vanaf 2013 tot februari 2023 samen met zijn manager en diens vennootschap Performer Matters B.V. (PM). Op 1 oktober 2021 sloot hij een exclusieve distributieovereenkomst met Sony, op grond waarvan hij bij het voldoen aan verschillende voorwaarden in totaal € 3 miljoen zou ontvangen. Sony betaalde aanvankelijk € 1 miljoen aan Stichting Performer Matters, waarvan € 450.000, overeenkomend met 15% van de totale bruto-contractwaarde, aan PM werd overgemaakt. Volgens de rapper hadden de betrokken gedaagden hun zorgplicht geschonden door dit bedrag zonder zijn toestemming en medeweten uit te betalen. Hij stelde dat de managementvergoeding moest worden berekend op basis van de netto-opbrengsten in plaats van de bruto-contractwaarde en dat er sprake was van belangenverstrengeling bij de stichting. De rapper vorderde daarom primair hoofdelijke betaling van € 340.500 aan schadevergoeding. De rechtbank overweegt dat een verschil van mening over de uitleg van een overeenkomst op zichzelf geen onrechtmatige daad of schending van de zorgplicht oplevert. Ook als de overeenkomst onjuist zou zijn uitgelegd, is voor aansprakelijkheid meer nodig. Uit eerdere overeenkomsten met onder meer Talpa en RTL blijkt dat PM steeds direct na het sluiten van een overeenkomst 15% van de bruto contractwaarde ontving, ook wanneer betalingen in termijnen plaatsvonden. Niet is gebleken dat bij de Sony-deal van deze werkwijze is afgeweken, dat voorafgaande toestemming van de rapper voor de uitbetaling vereist was of dat sprake was van belangenverstrengeling. De rechtbank wijst de primaire vordering daarom af.

Een aantrekkelijke reclamecampagne brengt consumenten naar een webshop. Maar hoe zorgt een onderneming ervoor dat ook de website zelf aan alle juridische eisen voldoet? 

Vooral zogenoemde dark patterns krijgen steeds meer aandacht. Denk aan vooraf aangevinkte opties, verborgen kosten of aftelklokken die consumenten onder druk zetten om snel een aankoop te doen. Met dergelijke technieken proberen ondernemingen het keuzegedrag van consumenten te beïnvloeden. Tijdens het Nationaal Reclamerechtcongres op 10 december bespreekt Gianna Hendriks (Osborne Clarke) wanneer ze daarmee de grens van een oneerlijke handelspraktijk overschrijden. 

Ook bij het gebruik van cookies en de inrichting van het bestelproces moeten ondernemingen rekening houden met verschillende wettelijke verplichtingen. Zo moeten ze consumenten duidelijk informeren over de totale prijs, eventuele bijkomende kosten en de voorwaarden van een overeenkomst. Daarnaast gelden specifieke regels voor het plaatsen van cookies en het verwerken van persoonsgegevens. 

Hendriks gaat in op hoe ondernemingen hun websites en webshops juridisch verantwoord kunnen inrichten. 

Ook dit jaar weer onder leiding van Ebba Hoogenraad (Hoogenraad & Haak) en Willem Leppink (Ploum). Er zijn nog plekken beschikbaar. Tot 15 november geldt € 50 vroegboekkorting.