Technisch noodzakelijke serverkopieën bij platforms zijn reproducties, maar vergen binnen art. 17 DSM-richtlijn geen afzonderlijke toestemming

Conclusie A-G 26 maart 2026, IEF 23424; IEFbe 4168; ECLI:EU:C:2026:270 (Austro-Mechana en AKM tegen Aufsichtsbehörde für Verwertungsgesellschaften). De conclusie van A-G Emiliou in zaak C-579/24 betreft de verhouding tussen art. 2 en 3 Infosoc-richtlijn en art. 17 DSM-richtlijn in de context van online content-sharing service providers zoals YouTube, SoundCloud en Pinterest. Aanleiding is een Oostenrijks geschil tussen de collectieve beheersorganisaties Austro-Mechana en AKM en de Oostenrijkse toezichthouder voor beheersorganisaties. Austro-Mechana beheert onder meer reproductierechten, terwijl AKM onder meer rechten van mededeling en beschikbaarstelling aan het publiek beheert. De prejudiciële vragen draaien om de vraag of de digitale kopieën van beschermde content die automatisch op de servers van zulke platforms worden gemaakt wanneer gebruikers content uploaden, reproducties zijn in de zin van art. 2 Infosoc-richtlijn, en of daarvoor naast de onder art. 17 lid 1 DSM-richtlijn vereiste toestemming voor mededeling of beschikbaarstelling aan het publiek nog een aparte toestemming nodig is. De A-G beantwoordt eerst bevestigend dat zulke technisch noodzakelijke serverkopieën inderdaad onder het reproductierecht vallen. Art. 2 Infosoc-richtlijn is ruim geformuleerd en omvat directe of indirecte, tijdelijke of permanente reproducties, met elk middel en in elke vorm; ook opslag op servers valt daaronder. Volgens de A-G kan evenmin een beroep worden gedaan op de uitzondering van art. 5 lid 1 Infosoc-richtlijn voor tijdelijke, incidentele en technisch noodzakelijke reproducties, omdat de betrokken serverkopieën niet louter vluchtig of tijdelijk zijn, maar potentieel langdurig op de servers blijven opgeslagen. Daarmee bevestigt hij dat het uploaden van content naar zulke platforms niet alleen een handeling van mededeling of beschikbaarstelling aan het publiek onder art. 3 Infosoc-richtlijn oplevert, maar daarnaast ook een zelfstandige handeling van reproductie onder art. 2 Infosoc-richtlijn.

Toch concludeert de A-G dat binnen het specifieke stelsel van art. 17 DSM-richtlijn voor die technisch noodzakelijke reproducties geen afzonderlijke toestemming nodig is. De toestemming die een online content-sharing service provider op grond van art. 17 lid 1 DSM-richtlijn moet verkrijgen om beschermde content aan het publiek mee te delen of beschikbaar te stellen, dekt volgens hem noodzakelijkerwijs ook de digitale kopieën die technisch vereist zijn om die beschikbaarstelling mogelijk te maken. Die uitleg volgt volgens de A-G niet uit de letterlijke tekst van art. 17, die het reproductierecht niet uitdrukkelijk noemt, maar uit een contextuele en teleologische uitleg: een andere lezing zou het door art. 17 beoogde systeem van rechtszekerheid, een werkbare licentiemarkt en een fair balance tussen rechthebbenden, platforms en gebruikers ondermijnen, omdat platforms ondanks een art. 17-licentie alsnog afzonderlijk aansprakelijk zouden kunnen blijven voor onvermijdelijke serverkopieën. Ook voor gebruikers geldt volgens de A-G dat de onder art. 17 lid 1 verkregen toestemming op grond van art. 17 lid 2 DSM-richtlijn mede hun technisch noodzakelijke reproductiehandelingen dekt, mits zij niet op commerciële basis handelen of geen significante inkomsten genereren; zij hoeven daarvoor dus geen aparte toestemming te verkrijgen. Daarbij benadrukt de A-G dat intellectuele eigendom weliswaar door art. 17 lid 2 Handvest wordt beschermd, maar niet absoluut is en moet worden afgewogen tegen onder meer de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van de kunsten van gebruikers. Ten aanzien van de vierde prejudiciële vraag merkt de A-G op dat rechthebbenden in beginsel op grond van Richtlijn 2014/26 verschillende exclusieve rechten aan verschillende collectieve beheersorganisaties mogen toevertrouwen, maar dat dit in deze specifieke art. 17-context niet betekent dat voor de technisch noodzakelijke serverkopieën een aparte reproductielicentie kan worden geëist: de licentie voor mededeling of beschikbaarstelling aan het publiek dekt die kopieën mee. De A-G stelt daarom voor te oordelen dat technisch noodzakelijke serverkopieën wel onder het reproductierecht vallen, maar binnen het stelsel van art. 17 DSM-richtlijn worden gedekt door de toestemming voor mededeling of beschikbaarstelling aan het publiek, zodat daarvoor geen afzonderlijke toestemming kan worden verlangd.

82.      In the light of those objectives, it seems to me that, if the authorisation which online content-sharing service providers must obtain, pursuant to Article 17(1) of Directive 2019/790, did not extend to the making of digital copies of protected content on their servers that are technically required in order to give the public access to that content, Article 17 of that directive would be deprived of its effectiveness.

83.      First, from the perspective of the online content-sharing service providers, Article 17(1) of Directive 2019/790 refers solely to ‘an authorisation … to communicate to the public or make available to the public works or other subject matter’. If the Court were to conclude that the making of digital copies of protected content on the servers of those service providers that are technically required to be able to give the public access to that content can be made subject to a separate authorisation, not mentioned anywhere in Article 17, a significant degree of legal uncertainty for online content-sharing service providers would arise. I recall, in that connection, that, as noted in point 40 above, the EU legislature sought, inter alia, to reduce the legal uncertainty surrounding the liability of those service providers for protected content uploaded by users when it adopted that provision. I understand that it did not intend to address only part of that liability (that is to say, only the liability of online content-sharing service providers for acts of communication or making available to the public, to the exclusion of acts of reproduction technically required for that purpose).

84.      Moreover, if the authorisation required under Article 17(1) of Directive 2019/790 did not cover the making of such digital copies, that authorisation would, in practice, become useless. Those service providers could still face claims from rightholders for infringements of their exclusive reproduction right, as protected under Article 2 of Directive 2001/29, simply because digital copies of protected content are automatically made on their servers whenever a user uploads such protected content.

85.      It follows that, from the perspective of legal certainty, the only coherent solution is that the authorisation required under Article 17(1) of Directive 2019/790 necessarily covers such copies.

93.      In my view, it is clear that Article 17(3) of Directive 2019/790 could be applied to the making of digital copies of protected content on the servers of online content-sharing service providers only if Article 17(1) of that directive was itself understood by the EU legislature as meaning that the authorisation which those providers must obtain under that provision, in order to communicate or make protected content available to the public, necessarily extends to the making of such digital copies.

94.      Only that interpretation made it possible to dispense entirely, in the context of online content-sharing services, with the ‘notice and take down’ system referred to in point 89 above and to preserve the effectiveness of the obligation, laid down in Article 17(4)(b) and (c) of Directive 2019/790, which requires the providers of those services to adopt preventive, automated measures in the form of automatic filtering tools. It is difficult to conceive that the EU legislature could have intended, on the one hand, to require those providers to remove and prevent the future upload of infringing content detected by automatic filtering tools and, on the other hand, to require the removal of digital copies of that same content only upon notice from the relevant rightholder.

95.      Finally, as regards the interest of rightholders in safeguarding the economic value of their exclusive reproduction right, I consider that that value can, in any event, be negotiated and reflected in the authorisation that online content-sharing service providers are required to obtain from rightholders pursuant to Article 17(1) of Directive 2019/790. No separate authorisation for that right is therefore necessary.

108. Having regard to all those elements, I consider, as the Commission submitted at the hearing, that the reason why the EU legislature, in Article 17 of Directive 2019/790, focused on the act of communication or of making available to the public, as defined in Article 3 of Directive 2001/29, without expressly mentioning the making of digital copies of protected content on the servers of online content-sharing service providers that are technically required for that purpose, is not that it intended to exclude such copies from the scope of Article 17 of Directive 2019/790. Rather, from the legislature’s perspective, their inclusion was self-evident.

109. That interpretation is, moreover, consistent with the fact that the digital copies of protected content at issue in the main proceedings are technically required in order to give the public access to that content. The acts of reproduction and of communication or making available to the public which occur during the upload of protected content to an online platform form part of a single process which begins as soon as a user presses the upload button. Since the objective of that process is, ultimately, to share the protected content online with the public, it seems to me, as I have already explained in the previous section, that the former acts (the acts of reproduction) are incidental to the latter (the acts of communication or making available to the public). (66)

110. It follows that, within the context of the specific liability regime established by Article 17 of Directive 2019/790, the making of digital copies of protected content on the servers of online content-sharing service providers that are technically necessary to give the public access to that content cannot, in my view, be made subject to an authorisation other than that which those service providers must already obtain under paragraph 1 of that article.