Merkenrecht

IEF 10477

Marca / Adidas

HvJ EG 22 juni 2000, zaak C-425/98 (Marca c.s. tegen Adidas; inzake: drie versus twee strepen) - conclusie - dossier - BenGH - concl BenGH

(verwarring)

In navolging van HR 16 februari 2007, Hof 's-Hertogenbosch 29 maart 2005 en Rechtbank Breda 13 oktober 1998, HA ZA 97-1622 (hierin opgenomen). Marca verkocht kleding met twee strepen, Adidas maakte daar bezwaar tegen op basis van haar 3-strepen merken (BNL 1340, BNL 325509, BNL 0362768, WIPO 414034). Zie ook Adidas/Fitnessworld, IEF 2829.

‘Artikel 5, lid 1, sub b [Merkenrichtlijn], kan niet aldus worden uitgelegd, dat ingeval dat: - een merk hetzij van huis uit hetzij wegens zijn bekendheid bij het publiek een bijzondere onderscheidingskracht bezit, en - een derde zonder de toestemming van de merkhouder in het economisch verkeer voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten als die waarvoor het merk is ingeschreven, een teken gebruikt dat in zodanige mate met het merk overeenstemt dat daardoor de mogelijkheid van associatie met het merk ontstaat, het uitsluitend recht van de merkhouder hem toestaat aan die derde dat gebruik van het teken te verbieden, wanneer de onderscheidingskracht van het merk zodanig is dat niet uitgesloten is, dat die associatie verwarring kan doen ontstaan.’ (Dictum).

‘39. Het Hof heeft hiermee te kennen gegeven, dat de bijzondere onderscheidingskracht van het oudere merk het verwarringsgevaar kan vergroten en, in geval van een begripsmatige gelijkenis tussen merk en teken, aan het ontstaan van dit gevaar kan bijdragen. De negatieve formulering „kan niet worden uitgesloten” in punt 24 van het arrest SABEL (reeds aangehaald) benadrukt enkel de mogelijkheid, dat uit de combinatie van de twee genoemde factoren een gevaar kan ontstaan. Zij betekent geenszins een vermoeden van verwarringsgevaar bij het bestaan van gevaar voor associatie in enge zin. Met deze formulering heeft het Hof impliciet gedoeld op de door de nationale rechter in iedere bij hem aanhangige zaak te verrichten bewijswaardering. Het Hof heeft de nationale rechter niet ontheven van de noodzakelijke positieve vaststelling van verwarringsgevaar, waarvan het bewijs moet worden geleverd.’ (Ov. 39).

NJ 2000/714; BIE 2001/9, m.nt. JHS; IER 2000/50, m.nt. RdR; NTER 2000/10, m.nt. R.P. Raas

IEF 8425

Steen tegen rode steen

GvEA, 13 oktober 2009, zaak T-146/08, Deutsche Rockwool Mineralwoll GmbH & Co. OHG tegen OHIM / Redrock Construction s.r.o.

Gemeenschapsmerk. Oppositieprocedure tegen aanvraag Gemeenschapsbeeldmerk REDROCK o.g.v. ouder Duits nationaal woordmerk ROCK (bouwmaterialen). Geen verwarringsgevaar.

54. Il convient de relever qu’au moins une partie des matériaux de construction figurant parmi les produits concernés est fabriquée à partir de matières premières à base de pierre qui, surtout dans leur état naturel, peuvent facilement être associées par le public pertinent au terme « rock », même dans le sens « rocher » ou « falaise », de sorte qu’il en est largement descriptif.


57. Eu égard aux considérations qui précèdent, il convient de considérer que la chambre de recours a estimé à bon droit que la marque antérieure ne possède qu’un faible caractère distinctif par rapport aux produits et aux services visés.

(…)

65. Il s’ensuit que les éléments verbaux « red » et « rock » détiennent une place équivalente dans l’impression visuelle créée par la marque demandée.

66. L’élément « rock » n’étant pas dominant dans la marque demandée, il convient de comparer celle-ci dans son ensemble avec la marque antérieure.

67. À cet égard, il y a lieu de constater que les deux signes présentent certains éléments de similitude en raison de l’élément commun « rock ». Cependant, ils diffèrent sensiblement, sur le plan visuel, en raison de leur différente longueur, du fait que les trois premières lettres sont différentes, que la marque demandée comporte un élément figuratif et que celui-ci est inséré dans la syllabe initiale « red », à laquelle le public pertinent attache normalement plus d’importance.

(…)

87. Cette conclusion ne saurait être remise en cause par l’argument de la requérante selon lequel la marque demandée peut être considérée, par le public pertinent, comme une variante ou une déclinaison de la marque antérieure. En effet, dans le cas d’une marque antérieure largement descriptive des produits et des services visés, le seul fait que ladite marque est intégralement reprise dans la marque demandée ne suffit pas pour constater que le public pertinent puisse considérer cette dernière comme sa variante.

88. Dès lors, c’est à bon droit que la chambre de recours a considéré qu’il n’existait pas de risque de confusion entre les signes en conflit.

Lees het arrest hier.